سلام مهنا جون .چند هفته قبل به اتفاق چند تا از دوستانم به خانه علم امدیم.فضای بسیار مثبت و خوبی داشت.سراغ شما رو هم گرفتیم که خانم شریفی گفتن فقط پنجشنبه ها هستین.دوست داشتیم از نزدیک ببینیمتنون که متاسفانه نشد. در هر صورت موفق باشید دوست عزیز
سلام دوست همیشه همراه وبلاگ سپاس از لطفتون... امیدوارم دفعه بعد که اومدین ببینمتون:)
سلام .دوستان عزیز من سوالی ازتون داشتیم و اون اینه که آیا این چند ساعت دور بودن این بچه ها از محیط خانوادگی ناهنجار این بچه ها و بازی کردن در خانه علم و در نهایت بر گشتن به محیط اجتماعی خاص خودشون آیا تاثیر مثبتی میتونه داشته باشه ؟؟؟آیا دچار تضاد و دو گانگی نمیشن و وقتی چشمشون به دنیای دیگه باز شد حسرت اون چیزهای نداشته شون بیشتر نمیشه؟من دختر خاله ای دارم که به تازگی با دختر بسیار ثروتمندی دوست شده با وجود اینکه خودش در رفاه نسبی هست حالا دائم حسرت ماشین آخرین مدل دوستش و گوشی 3 میلیونی اونو میخوره در صورتیکه قبل اشنایی با اون و دیدن و لمس امکانات اون ا از نزدیک اصلا تو این افکار و مقایسه شون نبودو تو دنیای خودش خوشحال بود .من نگرانم این بچه ها مزه کردن بعضی لذاتها براشون در نهایت غم انگیز شه .چون خیلی مقعطیه وشاید اکثرشون به اجبار نتونن اون تفریح یا امکاناتو دائم داشته باشن.نمیدونم منظورمو خوب بیان کردم یا نه .منتظر پاسختون هستم.مرسی
پاسخ:
پاسخ: سلام بر شما:) شاید بشه گفت یکی از اهداف ما هم همینه... ما داریم تلاش می کنیم به این بچه ها که در محله و در بین افرادی بزرگ شدند که 99% به سمت تباهی و نابودی رفتند، بگیم که تو به جز آینده ای شبیه به پدر و مادر معتادت می تونی آینده ی دیگه ای داشته باشی... می تونی مثل اکثر ما یک زندگی خوب رو تجربه کنیم، شغل و هنر مورد علاقه ت رو داشته باشی ... عزت نفس داشته باشی... هم خودت و هم دیگران برات احترام قائل باشند و و و... و وقتی برای این بچه ها این آینده ترسیم میشه اونا تلاش می کنند که بهش برسند و ما سعی می کنیم در راه رسیدن به این هدف کمکشون کنیم. خواستن یک وضعیت اقتصادی، اجتماعی و یا فردی بهتر ( مثل دخترخاله ی شما ) اصلا بد نیست... در صورتی بد میشه که برای رسیدن بهش تلاشی نشه و فقط حسرت خوردن برای طرف بمونه اما این بچه ها در راه رسیدن به وضعیت بهتر دارند تلاش می کنند و خدا رو شکر تلاششون رو به سمتی داره که به نتیجه خواهند رسید انشالله:)
سلام و خسته نباشید می گم از ته دلم و یک دنیا ممنون از اینهمه تلاشی که برای این بچه ها دارید . من از یک ایمیل به اینجا رسیدم گرچه عکسهای نفاشی بچه ها روی کیسه باز نشد ...خیلی خوشحال شدم که هنوز کسانی هستند که برای این گروه از بچه ها کار کنند . امید وارم همیشه سلامت و پر توان باشید.
پاسخ:
پاسخ: اگر دوست داشتید... آدرس ایمیلتون رو بدین... من ایمیلی که عکساش باز میشه بفرستم براتون و از این به بعد ایمیل های عمومی خانه علم رو براتون ارسال می کنیم:)
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیانثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
سلام دوست همیشه همراه وبلاگ
سپاس از لطفتون... امیدوارم دفعه بعد که اومدین ببینمتون:)